DOM WARIATÓW - Ulf
------------------

Z ROZJAŚNIENIA

POMIESZCZENIE. POKÓJ. DZIEŃ.

Zwłykły pokój w mieszkaniu. Szafy, stolik, fotele. Na jednym z foteli siedzi 
MĘŻCZYZNA w średnim wieku. Otwieraja się drzwi. Spiesznie wchodzi KOBIETA, lat 
ok. 40, nieatrakcyjna i raczej zaniedbana. Otwiera szafę. Wyciąga z niej walizkę 
i kładzie ją na stoliku. Otwiera ją i zaczyna do niej pakować z szafy ubrania.

KOBIETA
Jeszcze nie jesteś gotowy? Pakuj się!

MĘŻCZYZNA
(zdziwiony)
Do czego gotowy?

KOBIETA
Przecież wyjeżdżamy. Nie stugaj wariata tylko rusz dupę. Mamy mało czasu, a ja 
jeszcze muszę się uczesać.

MĘŻCZYZNA
My wyjeżdżamy??

KOBIETA
(lekko poirytowana)
Jasne! Bilety już kupione, więc lepiej się pospiesz, bo pociąg odjeżdża za 
półtorej godziny.

MĘŻCZYZNA
A można wiedzieć gdzie jedziemy?

KOBIETA
Masz ci los! Wygłupiasz się? Droczysz się ze mną? Jeśli tak, to skończ te 
głupie żarty i weź się w końcu do roboty. Jedziemy do Zakopanego spędzić tam 
Sylwestra. Sam mnie namawiałeś na ten wyjazd.

MĘŻCZYZNA
Sylwestra?

KOBIETA
(poczatkowo żartobliwie, z czasem coraz głośniej i nerwowo)
No wiesz! Sylwester, Nowy Rok, szampan, życzenia i inne takie tam...
Jasne, że Sylwester! Jeszcze jedna taka głupia odzywka i chyba urwę ci głowę.

MĘŻCZYZNA
(przepraszająco)
Proszę mi wybaczyć, proszę pani, ale nic nie rozumiem. Nie najlepiej się 
dzisiaj czuję.

KOBIETA
(przestaje pakować)
Ty, co ci jest? "Proszę pani" do mnie mówisz? To już nie "kochanie"?

MĘŻCZYZNA
(zdziwiony)
To ja mówiłem do pani "kochanie"?

KOBIETA
I nie tylko tak!

MĘŻCZYZNA
Proszę mi wybaczyć, ale nie przypominam sobie.

KOBIETA
(zniepokojona)
Przestań już! To nie jest śmieszne!

MĘŻCZYZNA
Przepraszam, jeśli panią niepokoję. A właściwie, to kim pani dla mnie... to 
znaczy, kim ja dla pani jestem?

KOBIETA
Moim mężem, oczywiście!

MĘŻCZYZNA
Przykro mi, nic takiego nie pamiętam.

KOBIETA
Nie pamiętasz? Nasze zaręczyny, ślub, dzieci...

MĘŻCZYZNA
Niestety! A właściwie gdzie my teraz jesteśmy?

KOBIETA
W moim... to jest, w naszym domu. W Gdańsku.

Mężczyzna kręci przecząco głową.

KOBIETA (kont.)
Polska... Europa... Planeta Ziemia!

MĘŻCZYZNA
Nic! Nic mi te nazwy nie mówią.

KOBIETA
(przestraszona)
Boże! To chyba jakaś amnezja, albo Alzheimer. Ciebie powinien zbadać jakiś 
lekarz! Gdzie jest telefon?

Kobieta szybko wychodzi z pokoju.
Mężczyzna wyciąga z kieszeni telefon komórkowy. Dzwoni.

MĘŻCZYZNA
Panie doktorze... Tak... Chyba znowu się pogorszyło... Zaczęła się pakować 
i chciała jechać na jakiegoś Sylwestra... Twierdziła nawet, że jestem jej 
mężem... I najlepsze. podobno mieszkamy na planecie o nazwie Ziemia!... 
Uwierzy Pan?