"Wiersz o wojnie w Czeczenii"- Rafał

Pewien człowiek w pewnym kraju
Co to ludzie jeść nie mają

Rzekł był do swoich doradców
Który to kraj by wziąć jak swój

Jego wujek w dawnych czasach
Z afganami biegł po lasach

Dziesięć lat ta wojna trwała
Aż go w końcu śmierć zastała

Duma kraju tak wielkiego
Sprowadzona do małego

Rzekł więc nasz bohater wtedy
Napadniemy na kraj kiedy

Zapomnimy o porażce
Wyciągniemy wnioski zawsze

Wybór padł na kraj górali
Co by nasi się nie bali

Wielki opór napotkali
Okazali się za mali

Całą armię wykończyli
Jeszcze nigdy tak nie bili

Historia się znów powtarza
Śmierć czeka na dygnitarza

Jednak jeszcze póki pora
Orderami sypie z wora

Nie ma co jeść głód i nędza
Jednak nonor ich zwycięża

Kraj na skraju poniżenia
Orderami się docenia

Co tam wojna jest przegrana
Ale duma nie zachwiana

Nie ma brata ani nogi
Ale order jest mi drogi

Dokuśtykam do komody
I tam złożę okaz nowy

Nim ten czyn zrealizował
Kamienicy los zgotował

Budowniczy się wycenił
Jednak armii nie docenił

I oto jak nam mawiano
Kilka domów się złamało

Winni byli terroryści
Może żydzi i cykliści

Tak naprawdę przepis prosty
By domy ciężar uniosły

Może by nie orderami
Tylko lepiej dyplomami

Dekorować oficerów
Co na wojnie jest ich wielu

Choć to chyba niemożliwe
By wprowadzić dyrektywę

By kraj który pokój ceni
Dyplomami za to dzielił